Hein (fub) wrote,
Hein
fub

  • Mood:

Writers group

Yes, it's been a long time since I wrote something. But this evening, the writers group convened once more. I wanted to have something to show, so I reworked the meeting between Anneke and Rademaker.

Thijs Rademaker heet de mentor van de groep die Neerwaarts van haar in Arnhem zat. Hij is altijd gekleed in een zwart pak met een wit overhemd. Anneke weet niet waarom hij zich het imago van een ‘Man in Black’ heeft aangemeten, maar overdreven vindt ze het wel. Rademaker is vooral efficiënt. ‘Vriendelijk’ of ‘hartelijk’ zijn woorden die niet in zijn woordenboek voorkomen. Die paar keer dat ze hem gesproken heeft, was hij buitengewoon kortaf tegen haar. Het valt haar ook op dat iedereen die ze over hem spreekt hem altijd ‘Rademaker’ noemt, en niet bij zijn voornaam zoals gebruikelijk is tussen mentoren onderling. Annneke wil liever niet bij Rademaker aankloppen, maar voorlopig heeft ze geen keus. Ze moet maar hopen dat Rademaker genegen is haar te helpen.

Voordat ze kan aanbellen doet Rademaker de deur al open. Hij kijkt streng door zijn hoornen montuur op haar neer.
‘Dag Anneke. Wat leuk dat je er bent.’ Zijn stem is diep en monotoon, alsof hij een lijst telefoonnummers opleest. Er klinkt geen spoor van enthousiasme in door. Als een mechanische pop doet hij een stap opzij, om Anneke door de deur te laten.

Het huis waar Anneke en haar leerlingen in wonen doet meer denken aan een studentenhuis: wrakke meubels uit de jaren ‘80, muren die wel eens nieuw behang zouden kunnen gebruiken en overal slordige hopen oud papier. Het verschil met het huis dat Rademaker bestiert had bijna niet groter kunnen zijn. Het huis zit strak in de verf, luxe tapijt bedekt de vloeren en smaakvolle kunst siert de muren. Moderne meubels zijn op precies de juiste plekken neergezet om een sfeer van onderkoelde elegantie te creëren.
Anneke voelt zich slecht op haar gemak als ze, op aanwijzing van Rademaker, op de leren bank plaatsneemt. Rademaker zet met een uitgestreken gezicht een kop koffie voor haar neer, vers uit het espresso-apparaat.
Soepeltjes gaat hij in een fauteuil zitten, strekt zijn benen voor zich uit en plaatst zijn vingertoppen tegen elkaar. Hij kijkt over zijn bril heen Anneke aan en tuit zijn lippen. ‘Zo, Anneke. Wat geeft mij het onverwachte genoegen van je bezoek? Waar kan ik je mee helpen?’
De moed zakt Anneke in de schoenen. Rademaker heeft binnen de kleine gemeenschap van mentoren veel aanzien. Anneke heeft gehoord dat hij weinig geduld heeft met prutsers. En een prutser, dat is ze. Peinzend staart ze naar de messcherpe vouwen in Rademaker’s broek.

En dan treft het haar als een gemene duw in haar rug: fragmentatie. Snakkend naar adem valt Anneke voorover uit haar stoel. Ze klauwt diep in het hoogpolige tapijt terwijl haar ingewanden vrij rond lijken te draaien. Golf na golf van misselijkheid, pijn en verwarring overspoelen haar. Haar tong smaakt naar as.
Rademaker zwijgt terwijl Anneke aan zijn voeten ligt. Pas na een vijftal minuten kan ze haar stuiptrekkingen onderdrukken. Hijgend komt ze overeind. Zweet parelt op haar voorhoofd als ze Rademaker aankijkt.
Die kijkt onbewogen terug. ‘Fragmentatie. Het is vast niet de eerste keer dat je dit meemaakt. Je wordt aangevallen, Anneke. Daarom ben je hier: je zoekt hulp in de strijd. Die ga ik je niet geven.’
Anneke’s ogen worden groot van verbazing: binnen het Continuum wordt je geacht elkaar te helpen! Want als Anneke’s groep uit de tijdlijn gedrukt wordt, dan is Rademaker’s groep de volgende – hij heeft Anneke immers meegemaakt. Als zij niet meer kan bestaan, dan zal hij zelf ook niet meer kunnen bestaan.
Rademaker staat op en helpt Anneke om overeind te komen. Voorzichtig laat hij haar in de stoel zakken. ‘Ik ga je niet helpen, want dat is niet nodig. Ik weet dat je een hele goede mentor gaat worden, en dat je je zaakjes prima voor elkaar gaat krijgen.’
Anneke is sprakeloos. Achteloos doet Rademaker uitspraken over haar toekomst – nu moet ze er wel voor zorgen dat dat ook allemaal uitkomt. Anders dan zal ze niet alleen zichzelf, maar ook Rademaker kunnen fragmenteren… Dat is ook de reden dat tijdreizigers voorzichtig zijn met dit soort uitspraken.
Rademaker gaat voor haar op zijn hurken zitten en pakt Anneke bij haar schouders. ‘Weet je waarom juist jij na mij hier mentor bent geworden? Omdat ik daar voor gezorgd heb. Ik weet dat je het kunt, je hebt alleen een duwtje nodig. Dit is dat duwtje.’

Anneke kan niets uitbrengen. Voordat ze bij Rademaker aan heeft gebeld, heeft ze allerlei scenario’s in haar hoofd doorlopen. Dat Rademaker zich ontpopt als bezorgde mentor, als iemand die in haar een talent ziet, dat had ze niet voorzien.
Rademaker ziet haar verwarring en laat haar los. Anneke haalt diep adem en laat zich achterover tegen de stoelleuning aan vallen.
Terwijl hij haar aan blijft kijken, staat Rademaker op. ‘Je wéét wat je moet doen, je kan alleen niet de moed vinden òm het te doen. Daarom ben je ook hier naartoe gekomen: je wilt dat ik je vertel wat je moet doen. Maar dat ga ik niet doen, want dat weet je zelf al lang.’
Hij reikt Anneke zijn hand en helpt haar opstaan. ‘Kom, het is tijd. Je moet aan de slag, want de fragmentatie zal alleen maar erger worden als je niets doet.’

Rademaker loodst de aangeslagen Anneke naar de voordeur. Zwakjes probeert ze te protesteren tegen zijn vastberadenheid, maar ze weet dat hij gelijk heeft. Voordat ze er erg in heeft, staat ze weer op de stoep. Als ze zich omdraait om Rademaker te vragen waar hij mee bezig denkt te zijn, zwaait de deur al dicht. Vlak voordat de deur in het slot valt, hoort ze hem zachtjes zeggen: ‘Je vraagt je af van wie ik die perfectionistische inslag heb. Alles wat ik weet, heb ik van jou geleerd.’

It seemed it was too long ago since the last installment for most of the readers -- but one of 'em suddenly understood the mechanics of the Continuum universe (or so he said)...

Next week, the time on my paid account (which I bought to get me this Journal in the first place) is running out. I just renewed it.
Subscribe

  • Final RPG-a-Day: Thank

    The last prompt for RPG-a-Day this year is ‘Thank’. If you have read every entry of this year’s RPG-a-Day, then I certainly…

  • Next-to-last RPG-a-Day: Mention

    Today’s prompt is ‘Mention’. I guess this is where I mention people I look up to, or websites I frequent? Ok, here’s…

  • RPG-a-Day 29: System

    We’re in the home stretch for this year’s RPG-a-Day! Today’s prompt is ‘System’. Paulo, who has been doing…

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 5 comments