Hein (fub) wrote,
Hein
fub

  • Mood:

Writer's book, take 2

After many valuable comments (I received much input from jangerben and klik offline), I rewrote my piece from yesterday. The story is now just under 800 words, pretty good I think.
Again, comments welcome!

Bij het begin der tijden had Alatheia de Waarheid als haar aspect gekozen, en als Vrouwe der Waarheid heerste zij over de Waarheid in al haar facetten. Maar naarmate de harten van de stervelingen meer en meer vervuld raakten van leugens, taande haar macht. Zij trok zich meer en meer terug in haar eigen wereld, die ze had geschapen als toevluchtsoord. Ze gebruikte steeds meer van haar levensenergie om haar wereld te laten groeien. Altijd had zij een luisterend oor voor de problemen en klachten van de bewoners van haar wereld. Als het in haar macht lag, dan beslechtte zij twisten en herstelde zij onrecht. De bewoners hielden van haar, en zij hield van hen.
Alatheia had vele vijanden onder de overige goden, en buiten haar wereld was zij zwak: haar enige verdediging was het feit dat ze haar wereld goed verborgen had gehouden.

Zeven jaar geleden vond Akhlys, de Heer der Kwellingen, na lang zoeken Alatheia’s wereld. Zij was weerloos tegenover hem. De zachtaardige inwoners, wier karakter een afspiegeling was van dat van hun meesteres, waren niet opgewassen tegen de geharde veteranen in de legers van de Heer der Kwellingen. Er was een korte slag geweest. De weinige troepen van de Vrouwe hielden niet lang stand tegenover de overmacht. Op de trappen van haar paleis werd Alatheia overmeesterd door Akhlys.
Zeven dagen en zeven nachten werd de Vrouwe door de Heer der Kwellingen gefolterd. Op de ochtend van de achtste dag bezweek zij, nadat zij een verschrikkelijke vloek over hem had uitgesproken. Akhlys lachte toen Alatheia stierf.

Zeven jaar geselde de Heer der Kwellingen de inwoners van de wereld met zijn bewind van terreur en onderdrukking. De boeren en handwerkslieden konden de torenhoge belastingen nauwelijks betalen. Akhlys voerde een dienstplicht in en voerde alle jonge mannen en vrouwen weg, om ze in een vergeten oorlog op een verre wereld te laten sneuvelen. Zeven jaren, elk nog zwarter dan de voorgaande. Er waren wat opstanden geweest, maar die waren bloederig neergeslagen. En nog konden de ellende en de hongersnoden de dorst van de Heer niet lessen. Hij werd sterker en sterker, en zijn zucht naar macht groeide.

Maar de Vrouwe had ook bondgenoten onder de overige goden, die haar niet vergeten waren. Zeven van hen besloten om haar wereld, die ook voor hun verborgen was geweest, te zoeken en Heer Akhlys te verdrijven. Zij beleefden vele avonturen, voordat ze de wereld vonden en konden betreden. Maar de Heer der Kwellingen was op hun komst bedacht geweest. Zijn elite-troepen stonden klaar: rij aan rij, geharnast en bewapend met het sterkste staal.
De goddelijke bondgenoten vielen aan. Vlammen likten aan hun zwaarden, bliksem speelde door hun wapperende haren en een verschrikkelijk licht straalde uit hun ogen. Met elke charge trokken zij diepe voren door de gelederen van de legers van Heer Akhlys, als ploegden zij het land. Allen die hen tegemoet traden, vielen onder de zwaarden van het bondgenootschap, want niemand was in staat om de gram van zeven goden te weerstaan.
De Heer der Kwellingen voelde zijn nederlaag aankomen. Zijn legers hadden alles op hun weg naar het slagveld verwoest. Zeven dagen lang trok het bondgenootschap door verwoestte dorpen en smeulende puinhopen, op weg naar het paleis.

Daar, voor de trappen van het paleis, waar zeven jaar geleden de Vrouwe viel, wachtte hen de persoonlijke garde van Heer Akhlys. Zeven-koppige draken, vuurspuwende trollen en reusachtige demonen bestormden het goddelijke zevental. Net zoals de legers van stervelingen, viel ook de lijfwacht van de Heer der Kwellingen onder de zwaarden van de zeven.
Bespat met het bloed van degenen die zij hadden gedood, drongen de zeven goden het paleis binnen. In de troonzaal troffen zij de Heer der Kwellingen, in vol ornaat: gekleed in zijn zwarte harnas, zijn zwaard in de hand. De zeven hieven hun zwaarden, maar Akhlys stak zijn hand op. Hij wierp zijn zwaard terzijde, zette zijn helm af en ontdeed zich van zijn borstplaat.
‘Kom,’ zei hij, en wenkte hen. ‘Zeven jaar heb ik deze wereld leeg gezogen. Zeven jaar ben ik gegroeid, gevoed door de kwellingen die ik de bewoners van deze wereld oplegde. Zeven jaar heb ik ook jullie gekweld en heb ik mij gelaafd aan jullie wanhoop. Zeven dagen lang hebben jullie mijn legers afgeslacht, en ben ik door hun lijden sterker geworden. Mijn aspect is alsmaar gegroeid, en daar ben ik jullie dankbaar voor.’
De Heer der Kwellingen deed een stap naar voren en spreidde zijn armen uit. ‘Kom, nu is het mijn beurt om gekweld te worden. De Vrouwe had het voorspeld, en zeven jaar lang heb ik uitgekeken naar dit moment. Kwel mij, en laat mij één worden met mijn aspect!’

De zeven wierpen hun wapens terzijde, en vertrokken.
Subscribe

  • Update

    Wow, what with one thing and another, I haven’t posted on here in a month! Time to give a short update on what’s been happening.…

  • Final RPG-a-Day: Thank

    The last prompt for RPG-a-Day this year is ‘Thank’. If you have read every entry of this year’s RPG-a-Day, then I certainly…

  • Next-to-last RPG-a-Day: Mention

    Today’s prompt is ‘Mention’. I guess this is where I mention people I look up to, or websites I frequent? Ok, here’s…

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 8 comments