Hein (fub) wrote,
Hein
fub

  • Mood:

Writing course: Continuing the Continuum Story

Ok, so here's the next installment:

De volgende dag is het dinsdag, en zoals elke dinsdag is er een gezamenlijk ontbijt. Dat is een regel die is ingesteld om te voorkomen dat de groepsleden volkomen langs elkaar heen gaan leven: elke dinsdag samen ontbijten, elke vrijdag samen dineren. Anneke doet altijd haar best om iets speciaals van het ontbijt te maken: ze maakt er een punt van om zelf voor de ontbijtspullen te zorgen. Iedereen is er dus ook weer, behalve Theo. Anneke maakt zich daar wel zorgen over, maar dat laat ze niet aan de rest van de groep blijken. Als Lisa vraagt waar Theo is, antwoordt Anneke met het inmiddels bekende: ‘Meer informatie is niet beschikbaar’, en daar is de kous mee af.
Het gesprek gaat, zoals bijna altijd, over van alles: handigheidjes met tijdreizen die ze bedacht hebben, hoe een lijst te krijgen van veilige Spring-plekken, enzovoorts. Anneke mengt zich niet in de conversatie, het is juist haar bedoeling dat haar leerlingen met eigen ideeën komen en van elkaar leren. Met haar gedachten is ze bij Theo. Ze vraagt zich af wat hij aan het doen is en of hij daadwerkelijk uit het Continuum wil stappen.

Halverwege het ontbijt (Anneke is met haar tweede boterham bezig) grijpt Patrick naar zijn buik, kreunt en valt van zijn stoel af. Verschrikt kijken de anderen hoe hij met een van pijn vertrokken gezicht over de vloer rolt. Snel helpt Karel hem overeind, en hij en Anneke nemen Patrick mee naar de huiskamer, waar ze hem op de bank leggen. Hij kan nauwelijks meer uitbrengen van wat gekreun en gegrom, maar na een paar minuten gaat het wel weer met hem.
‘Patrick, waar heb je pijn? Heb je iets verkeerds gegeten, of is er iets anders aan de hand?’ vraagt Anneke hem.
Patrick haalt zijn schouders op. ‘Het was een stekende pijn, alsof ik uit elkaar getrokken werd. Nu gaat het wel weer, maar het doet nog steeds wel pijn: een soort dof gevoel door mijn hele lichaam.’
Anneke knikt ernstig. Hier was ze al bang voor: het tijdgevecht is begonnen. Als Continuum-springer ben je altijd in het nadeel, omdat je nooit van te voren weet wie jou gaat aanvallen. De eerste stap is dus om er achter te komen wie de tijdlijn heeft veranderd, en hoe.
Ze haalt diep adem, en zegt dan: ‘Okee. Patrick wordt aangevallen in een tijdgevecht. We moeten nu samenwerken om er achter te komen hoe de aanval is gedaan, en door wie.’
Lisa is zichtbaar uit het veld geslagen en even zakt Anneke de moed in de schoenen. Haar leerlingen zijn zo onervaren, en ze is niet half de mentor die ze had willen zijn. Karel kijkt geschrokken, en Anneke denkt aan de verkeerde sprong die hij gaat maken. Het is niet eerlijk: haar groep is nog maar zo kort bij elkaar, en nu begint het gedonder al.
‘Enne… hoe doen we dat dan?’ vraagt Lisa voorzichtig.
‘Lisa, jij gaat naar de bibliotheek. Daar ga je zoeken in de oude nummers van tijdschriften. Tijdschriften die wat te maken hebben met de actualiteit of opinie. Zoek daar naar alles wat er verdacht uitziet: dingen die het afgelopen half jaar hier in de buurt hebben plaatsgevonden, en die vreemd zijn. Dat kunnen aanknopingspunten zijn.’
Lisa’s geschrokken gelaatsuitdrukking maakt plaats voor een vastberaden grijns als ze knikt.
Anneke richt zich tot Karel. ‘Karel, jij gaat naar de krant, naar het archief. Zoek daar naar berichten over die gekke gebeurtenissen. Dat hoeven geen stukken op de voorpagina te zijn. Een klein bericht op de regio-pagina’s is vaak een betere indicator.’
Ook Karel knikt ten teken dat hij de opdracht snapt.
‘Patrick, jij blijft hier. Rust gewoon even uit, maak je niet druk: het gaat allemaal goed komen. En als Theo nog opduikt, dan kan je hem inlichten. Ik ga op bezoek bij de naburige groepen om daar navraag te gaan doen. Begrepen?’
Haar leerlingen knikken nogmaals ernstig en Anneke probeert ze een bemoedigende glimlach te geven. Ze maakt zich zorgen over Theo: die wordt, als lid van de groep, ook aangevallen. Ze wenst dat hij hier had kunnen zijn, zodat ze het een en ander nog aan hem had kunnen uitleggen. Niks aan te doen, nu is het zaak om zo snel mogelijk de problemen op te lossen.
Anneke kijkt haar leerlingen één voor één aan. ‘Spaar je sprongen op. Gedurende het tijdgevecht kan je niet weer opladen, dus wees voorzichtig. Wij komen hier morgenochtend weer bij elkaar, om de resultaten van onze zoektochten te bespreken. Veel succes!’
Lisa springt als eerste weg, gevolgd door Karel. Anneke zegt nog wat geruststellende woorden tegen Patrick en springt dan ook weg.

In de kleurrijke taal van het Continuum heet datgene wat ze nu gaat doen ‘frunen’. Rondvragen, proberen te achterhalen of iemand iets gehoord heeft en of diegene een tipje van de sluier kan oplichten. Meestal is men zeer terughoudend met het verstrekken van informatie aan iemand die in een tijdgevecht is verwikkeld: hoe meer informatie je hebt, hoe meer je vrijheid van handelen wordt ingeperkt. En dat kan juist bij een gevecht van cruciaal belang zijn.
Naburige groepen, dan zijn zowel de groepen die qua locatie dicht bij haar groep zitten als ook de groepen die qua tijd kort op de tijdsperiode van haar groep zitten. Omdat haar groep pas is gestart, neemt Anneke eerst contact op met de mentor van de groep die vóór haar het beheer over het Continuum in Arnhem heeft.
Thijs Rademaker heet hij. Hij is altijd gekleed in een zwart pak met een wit overhemd. Anneke weet niet waarom hij zich het imago van een ‘Man in Black’ heeft aangemeten, maar overdreven vindt ze het wel. Rademaker is vooral efficiënt, en ‘vriendelijk’ of ‘hartelijk’ zijn woorden die niet in zijn woordenboek voorkomen. Hij is buitengewoon kortaf, wat Anneke altijd het gevoel geeft alsof ze op een ongelegen moment komt. Het valt haar overigens op dat iedereen die ze over hem spreekt hem altijd ‘Rademaker’ noemt, en niet bij zijn voornaam zoals gebruikelijk is tussen mentoren onderling. Misschien dat hij in de toekomst nog eens iets van haar nodig heeft, dan kan ze hem een beetje terug pakken voor zijn ongevoelige botheid. Maar voorlopig heeft ze geen keus, en moet ze maar hopen dat Rademaker genegen is haar te helpen.

Voordat ze kan aanbellen doet Rademaker de deur al open. Hij kijkt streng door zijn hoornen montuur op haar neer.
‘Dag Anneke. Wat leuk dat je er bent.’ Zijn stem is diep en monotoon, alsof hij een lijst telefoonnummers opleest. Er klinkt geen spoor van enthousiasme in door. Als een mechanische pop doet hij een stap opzij, om Anneke door de deur te laten.

I got some good comments, so I'll rewrite it slightly. And I have to check whether there is a maximum word-count for the writers book of this year. If so, I might need to cut some stuff out.

As always: comment!
Subscribe

  • Yuzu snaps

    Yuzu doesn’t really sit still (unless she’s sleeping), and with her dark fur it’s especially hard to get a decent photo of her.…

  • Yuzu assisting

    Yuzu “assisting” during a call for work with a colleague in the UK. Sometimes she also walks on the desk in front of me, demanding…

  • Mikan did not agree to this

    Mikan did not agree to being put in her carrier and taken to the vet for her yearly checkup! Her sister was not fond of the experience either.…

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 3 comments