Hein (fub) wrote,
Hein
fub

  • Mood:

Writing course

It's been a while since I have written something. I didn't know where to take the story, but I have made some decisions.
This piece is a continuation of the time travel story -- it is a rewrite of Anneke's conversation with Theo. I got the criticism that it was too 'easy', there was too little excitement.

Anneke zucht eens diep en ploft neer in de nu vrijgekomen stoel. Uit haar broekzak diept ze een stompje potlood op en ze opent het schrift. Dingen die ze nog moet doen, moeten in haar Sprongen-boek geschreven worden – ze mogen in geen geval vergeten worden. Sinds ze de mentor van een groep tijdreizigers is, schrijft ze het ene na het andere schrift vol. Door de tijd heen reizen is nooit makkelijk geweest, maar nu moet ze niet alleen haar eigen problemen oplossen, maar ook nog eens die van haar leerlingen.
’18 januari 2005, 13:05, huiskamer in Arnhem: bericht brengen over mislukte tijdssprong van Karel op 15 september 2004, wegens een tijdgevecht’ krabbelt ze in het schrift. Over een paar jaar zal ze dit schrift weer open slaan, dit bericht lezen en naar de genoemde tijd en plaats springen om de beschreven handeling uit te voeren.

Ook al is ze ingewijd in de geheimen van het Continuum, ook al is ze een mentor van een groep tijdreizigers, Anneke heeft er nooit helemaal aan kunnen wennen, aan informatie die nergens vandaan komt. Ze weet wat er aan de hand is, omdat haar Senior haar dat verteld heeft. Maar haar Senior weet wat er aan de hand is, omdat ze het in haar sprongenboek zet. Een gesloten cirkel, zonder informatie van buitenaf, en toch klopt het.
Haar leerlingen hebben af en toe ook moeite met dit soort paradoxen. Anneke zou voor hen het lichtend voorbeeld moeten zijn, maar het valt haar soms zwaar om alle fijnzinnigheden van het tijdreizen uit te leggen. De meeste van die zaken lossen zichzelf ook wel op (met of zonder enige hulp van haar kant) en het enige medicijn hier is ervaring.

De deur naar de keuken wordt geopend. Anneke slaat haar schrift snel dicht maar komt niet uit de comfortabele leunstoel overeind. Theo, één van haar leerlingen, komt uit de keuken gelopen, met in zijn handen een mok dampende thee. Op zijn handen zit de olieverf waar hij zo graag mee werkt. Zelfs in zijn haren zitten de spetters. Hij kijkt bedrukt, maar doet toch zijn best om losjes te klinken. ‘Hee, het is Anneke! Wil je ook thee? Ik heb net verse gezet!’
‘Lekker, doe maar.’ Dan kijkt Anneke hem onderzoekend aan. ‘Zeg, ben je al lang hier?’
Quasi-nonchalant haalt hij zijn schouders op. ‘Uh, misschien een minuutje of vijf. Hoezo?’
‘Ik heb net een Gemini gehad, en ik vroeg me af of je daar iets van opgevangen had.’
Dan kijkt Theo haar serieus aan. ‘Om eerlijk te zijn, ja, ik heb je horen praten. Sorry, maar ik was gewoon naar de keuken gesprongen zonder er over na te denken.’
Anneke gaat rechtop zitten. ‘Haal eerst maar eens die thee die je me beloofd hebt, dan praten we er over.’

Theo zit tegenover haar op de uitgezakte bank. Terwijl Anneke voorzichtig een slok van haar thee neemt, begint hij te praten. ‘Ja, sorry, ik kon er niks aan doen. Ik had misschien wel meteen weer weg moeten springen…’
Anneke zet haar mok op het bijzettafeltje. ‘Nee, ben je gek. Dat is nou eenmaal gebeurd, niks meer aan te doen.’
Theo glimlacht, maar dan wordt zijn gezicht weer ernstig. ‘Wat is een tijdgevecht? Dat klinkt heel erg. Dan probeert toch iemand om ons uit de tijdlijn te drukken?’
Anneke zucht. ‘Ja, tijdgevechten kunnen heel eng zijn, vooral omdat je tegenstander zo ongeveer overal op elk moment kan zijn. Iemand gaat proberen om iets in de tijdlijn te veranderen, zodat één van ons uit de tijd gedrukt wordt.’
Theo huivert. ‘En die moet dat dan repareren?’
‘We moeten elkaar helpen dat te repareren. We zijn hier samen, we moeten het allemaal samen oplossen.’
Theo fronst. ‘Wat gebeurt er met de verliezers van een tijdgevecht? Waar komen die terecht?’
‘Die worden op hun beurt uit de tijdlijn gedrukt. Daar blijft weinig meer van over.’
Theo’s ogen worden groter als hij dit hoort. ‘Maar je weet nooit wanneer er een aanval plaats gaat vinden? En zo ongeveer iedereen zou er achter kunnen zitten?’
‘Nou ja, je bent niet helemaal hulpeloos. De andere groepen helpen vaak, maar die moeten net zo voorzichtig zijn als je Seniors met jou moeten zijn. Het is dus vaak nog wel een heel gepuzzel om het precieze tijdstip van de ingreep te vinden.’
Theo lijkt slecht op zijn gemak. ‘Maar terwijl je daar mee bezig bent, kan de aanvaller toch nog een keer toeslaan? Je weet nooit wat er gaat gebeuren!’
Anneke lacht. ‘Nou ja, uiteindelijk winnen wij toch wel, want we weten dat in de 23e eeuw alles goed komt.’
‘En de individuele Springers komen er altijd zonder kleerscheuren vanaf?’
Dit was eigenlijk een vraag die ze niet wilde beantwoorden, maar aan Theo’s gezicht ziet ze dat ze er niet onderuit zal kunnen komen. Anneke zucht. ‘Nee, helaas niet. Sommigen worden inderdaad uit de tijdlijn gedrukt. Maar dat heeft dan zo moeten gebeuren.’
Ze ziet dat Theo zich daar kwaad over maakt.
‘Wij zijn dus gewoon het voetvolk voor die lui uit de 23e eeuw! Wij mogen hun vuile werk opknappen! Niemand heeft mij gevraagd of ik tijdreiziger wilde worden, en pas toen ik goed en wel hier zat werd duidelijk waar ik in verzeild was.’
Anneke begrijpt niet hoe Theo bij dat idee komt. Een beetje boos zegt ze: ‘Theo, je weet dat dat niet waar is. Ik heb je toch uitgelegd hoe het systeem van tijdreis-groepen in elkaar steekt? Je hebt veel meer mogelijkheden gekregen, maar in ruil daarvoor ook bepaalde verantwoordelijkheden. Dat is toch een goede ruil geweest? Je moet niet zo kinderachtig reageren.’
Theo springt op en roept: ‘Kinderachtig reageren? Ik heb misschien wel meer mogelijkheden, maar ik kan aan niemand uitleggen hoe ik mijn schilderijen maak! Ik kan niet exposeren of naar buiten treden, want dan gaan mensen vragen stellen die ik niet kan beantwoorden!’. Hij rent naar de deur. Dan bedenkt hij zich en draait zich met een ruk om. Zijn ogen zijn tot spleetjes geknepen als hij langzaam op Anneke toe loopt, iets voorover gebogen. Zijn kaken klemt hij strak op elkaar. Tussen zijn tanden door sist hij: ‘Ik had een leven voordat jullie met die tijd-toestanden kwamen! Ik wil er niks meer mee te maken hebben, heb je dat begrepen? Laat me met rust, ik doe niet meer mee!’
Anneke zit in haar stoel en kan nergens naartoe. Even vreest ze zat Theo haar zal aanvliegen, maar dan springt hij weg. Langzaam ontspant Anneke zich.

Ze zal een goed gesprek met Theo moeten hebben, over zijn verantwoordelijkheden. Hij plukt wel de vruchten van het tijdreizen (hij had bij verschillende gelegenheden opgemerkt dat hij nu alle tijd aan een schilderij kon besteden die het nodig had), maar blijkbaar is het nog niet tot hem doorgedrongen dat daar ook een prijs voor betaald moet worden. Voorlopig zal ze hem nog even met rust laten, ze heeft geen zin in nog zo’n confrontatie.
En dan moet ze ook nog eens naar de 23e eeuw, haar contact daar vragen naar dat apparaat waarmee ze Karel’s machine kan herstellen. Ze heeft daar totaal geen zin in, ze heeft altijd het gevoel alsof de mensen daar zich moeten inhouden om niet gillend weg te rennen van zo’n barbaar uit de 21e eeuw…
Anneke voelt zich gehaast, terwijl ze als tijdreiziger alles zo lang kan uitstellen als ze zou willen. Ze dwingt zichzelf om te ontspannen. Eerst maar een warm bad.

Thoughts?
Subscribe

  • Caching again

    With the weather vastly improving, it's time to go out geocaching again! A week ago, I came by the charming little town of Buren when I tried to…

  • Caching again

    Last Sunday, we went geocaching again. It was good to be outside and walk around for a bit. We've still got the caching skills, because we found…

  • Nightcaching, we're nightcaching

    Colleague J. and his girlfriend M., whom we have infected with the geocaching virus, have done a few nightcaches: geocaching multi's that can (only)…

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 4 comments