Hein (fub) wrote,
Hein
fub

  • Mood:

Writing course

I've continued the story of Michiel. I've rewritten the whole first day at the Master's office. I also made an important decision with respect to the theme of the story, but I won't divulge it here.
As always, comments are welcome.

Meester Schouten zette een officiëel gezicht op. ‘Welkom, Michiel! Vandaag begint je opleiding tot geregistreerd magiër. Het zal niet makkelijk zijn, maar als je je best doet, dan zal je al snel in staat worden gesteld om je meesterproef af te leggen. Als jouw meester is het mijn taak om mijn kennis aan jou over te dragen, en als je mentor te fungeren. Dat wil zeggen dat je als je vragen hebt, over magie of anderszins, je altijd bij mij terecht kan. Begrijp je dat?’
Toen Michiel knikte, vervolgde hij: ‘Prima. Ik heb dadelijk nog een eerste consult met een client. Daarna nemen we de auto om naar het provinciale magiebureau te gaan, voor je initiatie. Je bent daar toch al een keer geweest, niet?’
‘Ja, inderdaad, voor een lezing over de rechten van de mens met betrekking tot magie. Dat was voor het examen.’
‘Prima! Heb je al een sigil gekozen? Je hebt nog de hele middag om er over na te denken, dus je hoeft nog niet te beslissen. Ik moet het consult voorbereiden, maar hier is alvast het dossier van de client van vanmiddag. Ik wil dat je je inleest in de zaak, en dat je tijdens het gesprek gewoon observeert. Duidelijk?’
Michiel pakte het dossier (vier A4-tjes in een lichtbruin mapje) aan, en knikte. Meester Schouten stond op en liep naar zijn bureau, Michiel achterlatend.

Het verzoek was ingediend door ene Anja Wernsen. Zij wilde graag een persoonlijke ontmoeting met haar grote idool, een buitenlandse actrice, Marilyn Bell. Naast de formulieren was ook een kopie van haar verzoek bijgesloten. Twee bladzijden met een nauwgezette uitleg over de overeenkomsten die Anja met Marilyn voelde, plus een gedetailleerd verslag van haar vergeefse pogingen om de actrice te spreken te krijgen. De tekst was helder geschreven en er sprak een rationeel verlangen uit, het was zeker niet een schuimbekkende liefdesverklaring van een fan aan een geïdealiseerd en onbereikbaar idool. Michiel las het verzoek drie keer door, om een beter gevoel te krijgen voor Anja en haar verlangens.
De Meester sorteerde een stapel papieren volgens een uiterst persoonlijk archiverings-systeem. Toen Michiel het dossier terzijde legde, werd hij gevraagd om te helpen. De rest van de twee uur die nog restte tot het bezoek van Anja liep hij heen en weer met stapels papier van de kast met de lopende zaken naar het bureau, en van het bureau naar het grote archief op de eerste verdieping. Michiel zag het nut er niet zo van in, maar aan het einde van die twee uur had hij wel een goed idee van de zaken waar een geregistreerd magiër zich in de praktijk nou zoal mee bezig hield. Ook had de Meester hem wat instructies gegeven over wat hij moest doen tijdens het gesprek met Anja, later op de dag.

De wanorde in het kantoor was tot behapbare proporties teruggebracht toen Anja aanbelde. De Meester vroeg Michiel om open te doen en Anja naar het kantoor te brengen. Ze was een jaar of twintig en ze droeg een spijkerbroek, kleurige trui en een spijkerjack. Ze keek even geschrokken toen ze Michiel zag, misschien had ze Meester Schouten zelf verwacht. Michiel nam haar jas aan en begeleidde haar naar het kantoor, waar de Meester al achter zijn bureau zat met een verse bladzijde uit zijn kladblok voor zich, de vulpen lag klaar naast het blok.
‘Welkom Anja, ga zitten!’ riep de Meester enthousiast uit. Hij kwam uit zijn stoel overeind, schudde Anja’s hand en wees naar de stoel die tegenover hem klaar stond. ‘Ik ben Tom Schouten, geregistreerd magiër. Dit is Michiel, mijn gezel – zijn opleiding is pas begonnen en hij zal bij ons gesprek aanwezig zijn om er van te leren. Misschien weet je dat wij als magiërs, net als pastoors en dokters, een beroepsgeheim hebben. Dat betekent dat alles wat er besproken wordt vandaag tussen ons blijft. Ik zeg het maar, je kunt dus vrijuit praten. Wil je koffie of thee?’
Anja leek slecht op haar gemak. Misschien had ze iets heel anders verwacht dat een joviale vijftiger in een trui achter een rommelig bureau en zijn stille puber-leerling. ‘Thee graag’ zei ze zachtjes terwijl ze ging zitten. De Meester knikte naar Michiel. Michiel stond op en liep naar het keukentje achter in het huis om daar een kop thee en een kop koffie in te schenken.
‘Ah, dank je Michiel,’ zei de Meester toen Michiel de kopjes op het bureau neerzette.
Michiel ging op een krukje naast het bureau zitten en zette een neutraal maar geïnteresseerd gezicht op. De Meester had hem opgedragen om zich zo onopvallend mogelijk te gedragen en alleen iets te zeggen als hem iets werd gevraagd. Michiel vond het allemaal wel een beetje ouderwets: hij was immers toch ook een magiër? De Meester had zijn blik gezien en hem kortaf verteld dat hij verwachtte dat Michiel de opdrachten die hij kreeg zonder morren zou uitvoeren. ‘Zo werkt het systeem nou eenmaal, en het werkt goed.’ Meester Schouten had even zijn niet-joviale kant laten zien en dat had Michiel er snel van overtuigd dat hij maar beter kon doen wat hem werd opgedragen.
De Meester opende het gesprek: ‘Anja, ik heb je verzoek doorgelezen maar ik zou graag willen dat je nog eens, in je eigen woorden, uitlegt waarom je zo graag met Marilyn Bell zou willen praten.’

Toen Michiel terug in het kantoor kwam nadat hij Anja had uitgelaten, vroeg de Meester hem wat hij van Anja’s verzoek vond.
‘Het lijkt mij geen probleem om dit voor elkaar te krijgen: ze heeft een serieus verlangen om met die vrouw te praten. Ze heeft diverse pogingen gedaan om met haar in contact te komen, dus het is ook niet gewone gemakzucht die haar drijft.’
De Meester knikte. ‘Zo lijkt het. Maar waarom wil Anja dat gesprek zo graag?’
‘Nou ja, omdat ze dezelfde dingen hebben meegemaakt en omdat Anja heel veel steun gehad heeft aan de wijze waarop Marilyn diezelfde problemen overwonnen heeft en er over spreekt.’
De Meester keek hem strak aan. ‘Zou dat Anja niet bevestigen in haar problemen? Als ze het feit dat ze haar problemen heeft overwonnen alleen te danken heeft aan iemand anders, maakt dat haar prestatie dan niet minder waard? Wat als ze weer problemen krijgt? Moet iemand anders die dan ook oplossen?’
Michiel schrok. ‘Zo had ik er nog niet over nagedacht...’
Meester Schouten knikte. ‘Dat dacht ik wel. Daarom ben je bij mij in de leer. Je moet leren om wel zo te denken. Mensen vragen allerlei dingen, maar de dingen die ze vragen zijn soms niet de dingen die ze willen. En de dingen die ze willen zijn soms niet de dingen die voor hen het beste zijn.’

Tijdens de rit naar Arnhem moest Michiel aan die uitspraak denken: ‘maakt dat haar prestatie niet minder waard?’ Hij zelf had vaak geworsteld met zijn eigen prestaties en of die wel wat waard waren. Als iets hem goed af ging, kwam dat dan doordat hij misschien onbewust magie had gebruikt? Als hij ergens moeite mee had, dan zou hij gewoon magie kunnen gebruiken. Maar dat kweekte een soort luiheid. Er was geen enkele overwinning echt van jou, je had er je best niet voor gedaan.
Men had ontdekt dat Michiel de magische gaven van zijn vader had geërfd tijdens een tennis-wedstrijd. Hij had goed gespeeld en was zo in de finale gekomen van het toernooi dat zijn club had georganiseerd. Hij had wel vaker in de finale gestaan, maar nog nooit was het hem gelukt om het clubkampioenschap te behalen. Die keer was hij vastberaden geweest: deze keer moest het hem lukken! Zijn tegenstander gaf zich echter niet zomaar gewonnen en het werd een hevig gevecht. Lange rallys en moeilijke ballen gingen over en weer.
En toen kwam die bal die hij echt onmogelijk kon halen, de bal die de set zou bepalen. Het was als een slow-motion scene in een film: alles ging langzamer, Michiel schreeuwde uit woede en frustratie en wiep zich, het racket voor zich uitgestrekt, in de richting van de bal. En hij haalde hem. Het kon niet, maar hij had het toch gedaan. Er viel een doodse stilte rondom de tennisbaan, de umpire had hem met open mond aangestaard.
Volgens de regels van de tennisbond werd hij gediskwalificeerd. Magie gebruiken tijdens een sport mocht niet – dat was oneerlijk tegenover niet-magiërs. Michiel kon dat begrijpen, maar hij werd nu juist gestraft omdat hij die bal echt wilde halen. Onbewust had hij geleerd om magie te gebruiken, en direct daarna leerde hij dat prestaties die met magie werden afgedwongen minder ‘echt’ waren dan ‘gewone’ prestaties.
Subscribe

Recent Posts from This Journal

  • Mock Chicken

    The Judge Dredd comics are an interesting artefact of the 1980s: it’s what British comic writers thought how the US urban landscape would…

  • Friday Five: Food

    Food is an important subject of this blog, so I couldn’t pass up a food-themed Friday Five. 1) What is your favourite food? Okonomiyaki, no…

  • Baking

    I have been making chocolates with flexible silicone molds, because those are easy to get the chocolate out of once it’s been set. I did try…

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 6 comments