Hein (fub) wrote,
Hein
fub

  • Mood:

Writing course

OK, so it's been a while since I wrote about the writing course. Since then, I've had two more convocations of the group. I had asked the group whether the story so far was light enough on the info-dump -- and whether it contained enough of a hint of what is going on to keep them interested, whether they wanted to know more about the world.

Their comments were positive. One reader said that I had prepared everything so smoothly, that he'd follow the story happily, regardless of where it would be going. Others said that the 'everyday' occurrences made it easier to accept the 'weird' stuff, it provided them with a 'safe' frame of reference.
Other than that, they said:
- The next-to-last paragraph ("En nu stond hij ... extra van nam") can be scrapped without violating the flow of the story;
- Michiel is almost too sure of himself, he's not 'restless' enough, even when he's going to live away from his parents;
- Michiel seems a bit unsure about his relationship with the Master;
- We miss the visual image of using magic to decorate the room, we want to know how it works;
- The Big Question is still missing, something should be brewing, for instance:
* How did he discover he was a magician?
* What are the 'hidden costs' of using magic? Does it shorten your life, does it have an effect on things far away?
* There could come a conflict when Michiel wants to use magic for his own purposes -- getting a girl to fall in love with him, gaining riches and fame, etc.

Well, that gave me enough to work with. So I wrote the following sequel:

De werkkamer was rommelig. Een zwaar bureau was evenwijdig aan een muur gezet, met een bureaustoel er achter. Het tafelblad was haast niet te zien onder de vele stapels dossier-mappen en kranten die slordig waren neergekwakt. Tegen de zijmuur was een klein tafeltje gezet, waar een kleine stereo-set op stond. Er stond ook een klein schaaltje met een wierrook-houder, maar het stokje dat er in stak was niet aangestoken. In de hoek was een salontafeltje van glas (ook bedolven onder stapels papier) met drie leunstoelen van chromen buizen en zwart leren kussens.
‘Ga zitten!’ riep de Meester enthousiast uit, terwijl hij met zijn arm naar de leunstoelen gebaarde.
Michiel ging zitten en haalde zijn notitieblok tevoorschijn terwijl de Meester in de stoel tegenover hem plofte. Ze hadden elkaar al eerder gezien bij het staatsexamen, waar Meester Schouten hem officiëel als gezel had genomen. Na het examen had Michiel gesprekken gehad met acht magiërs die een plek voor een gezel hadden. Met Schouten klikte het meteen, dus de beslissing was wederzijds makkelijk genomen.

Meester Schouten zette een officiëel gezicht op. ‘Welkom, Michiel! Vandaag begint je opleiding tot geregistreerd magiër. Het zal niet makkelijk zijn, maar als je je best doet, dan zal je al snel in staat worden gesteld om je meester-proef af te leggen. Als jouw meester is het mijn taak om mijn kennis aan jou over te dragen, en als je mentor te fungeren. Dat wil zeggen dat als je vragen hebt, over magie of anderszins, je altijd bij mij terecht kan. Begrijp je dat?’
Toen Michiel knikte, vervolgde hij: ‘Prima. Ik heb deze middag geen afspraken, dus we nemen dadelijk de auto om naar het provinciale magie-bureau te gaan, voor je registratie. Je bent daar toch al een keer geweest, niet?’
‘Ja, inderdaad, voor een lezing over de rechten van de mens met betrekking tot magie. Dat was voor het examen.’
‘Prima! Heb je al een sigil gekozen? Uitstekend! Laten we dan gaan, we praten in de auto wel verder.’

[Scene op het provinciale magie-bureau]

Ze heette Hanneke, en ze was een jaar ouder dan hij. Ze studeerde psychologie aan de universiteit, ze zat in het tweede jaar. Ze had samen met Michiel een keer moeten afwassen na de gemeenschappelijke woensdag-avond maaltijd, en zo waren ze aan de praat geraakt. Ze vertelde over haar opleiding, over de practica en de experimenten waar ze aan mee deed om haar acht proefpersoonuren vol te maken. Terwijl ze zo vertelde waste ze af, terwijl Michiel met een theedoek klaar stond.
Meestal wilden mensen weten wat hij zoal de hele dag deed, hoe zijn opleiding verliep of hoe het was om een magiër te zijn. Het ging altijd over hem, en hij kreeg eigenlijk nooit de kans om zelf vragen te stellen. Voor de andere studenten in het huis was het misschien heel gewoon om colleges te volgen, dikke theoretische boeken te lezen en tentamens te maken, maar voor Michiel was dat net zo vreemd als zijn opleiding voor hen was.
Hij was dus ook vooral aan het luisteren.
Terwijl Hanneke het vuile water liet weglopen en Michiel met de laatste pan bezig was, draaide ze zich naar hem toe en lachte. ‘Nou ja, je vindt dat vast allemaal niet zo interessant. Jij bent met veel belangrijker zaken bezig, toch?’
Michiel zette de droge pan op het aanrecht en fronste. ‘Nou, voor mij is het gewoon ook een opleiding die ik doe. Ik weet niet of dat belangrijker is dan wat jij doet. Uiteindelijk willen we allebei mensen helpen, toch?’
Hanneke lachte nogmaals. ‘Je hebt wel gelijk, denk ik. Kom je nog op mijn kamer een kop thee drinken? Want ik heb alleen maar over mijzelf verteld, en ik wil ook weten hoe het er nou bij jouw studie aan toe gaat.’

Hanneke’s kamer was iets groter dan die van Michiel. Ze had een hoogslaper met daaronder een tweezitsbank. Een houten tafeltje dat van twee fruitkistjes getimmerd was stond midden in de kamer. Tegen het raam, naast de openslaande deuren naar het balkon, was een bureau neergezet en tegen de muur tegenover de hoogslaper stond een boekenkast.
Ze zette de glazen theepot op het tafeltje en wees naar de bank. Michiel plofte neer (iets harder dan hij had gewild, maar de bank was behoorlijk doorgezakt) terwijl Hanneke twee mokken uit de kast pakte. Nadat ze de thee ingeschonken had ging ze naast Michiel op de bank zitten. De veren in de zitting hadden al lang geleden de geest gegeven en langzaam zakten ze beiden naar de kuil in het midden van de bank.
Michiel voelde dat hij bloosde. Om dat te maskeren nam hij snel een slok van zijn thee, maar die was nog gloeiend heet. Zijn tong deed pijn en hij voelde de vloeistof door zijn slokdarm heen glijden, maar deed alsof er niks aan de hand was.
Toen hij zijn mok weer terug zette en naar opzij keek, zag hij dat Hanneke hem al die tijd lachend had aangekeken. Haar blauwe ogen schitterden, een blonde lok van haar schouder-lange haar was losgeraakt en hing los langs haar oor. Michiel voelde zijn hoofd nog meer gloeien.
‘En, waar zullen we het over hebben?’ vroeg Hanneke hem zacht, terwijl ze haar arm op de rugleuning van de bank legde, achter hem langs.

I'm still unsure about the scene on the provincial magic bureau -- I was thinking of the two of them witnessing a car accident on the highway to Arnhem, which gives me the chance to introduce a bit of pressure and excitement, while allowing Michiel and the Master to showcase their magical abilities. What do you all think?
Subscribe

  • #RPGaDAY 31: Experience

    Day 31 of #RPGaDAY 2020 — the finat! Today’s prompt is ‘Experience’. The assumption in almost every RPG is that players want their…

  • #RPGaDAY 30: Portal

    Day 30 of #RPGaDAY 2020. Today’s prompt is ‘Portal’. Certainly one of the tropes in fantasy is a magical portal that allows one to teleport…

  • #RPGaDAY 29: Ride

    Day 29 of #RPGaDAY 2020. Today’s prompt is ‘Ride’. In fantasy RPGs, horses and other draft animals are the main mode of long-distance…

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 4 comments