Hein (fub) wrote,
Hein
fub

  • Mood:

Writing course: Homework

OK, so my homework was to describe how Paul had 'seduced' Suzan to become one of his partners in crime. One of the other students had remarked that Suzan felt so strong that she thought she could get away with anything. That is indeed the type of person Suzan is, and I wanted to express that.

Ze was zo’n drie maanden met haar training bezig geweest. Haar spieren waren zich gaan ontwikkelen, en ze had al een aantal ruimere jasjes moeten aanschaffen. Ze was gaan merken dat de mensen voor haar opzij gingen. Ze had zichzelf verrast door dat eigenlijk wel leuk te vinden. Sommige van haar cliënten zagen er zeer vervaarlijk uit: grote kerels met tatouages en ongeschoren kaken. Vergeleken daarbij was Suzan zelf wat tengertjes, maar dat begon nu ook te veranderen.
Paul was langs gekomen en had een opmerking gemaakt over haar gespierde verschijning. Ze was gevleid geweest en had hem meegenomen naar een lunchroom in de buurt en hem op een kop koffie getracteerd. Hij had weer een verhaal opgehangen over een slimme diefstal die hij ooit had gepleegd, een aantal jaren geleden.

‘s Avonds, in de metro naar huis, was ze bij Knightsbridge uitgestapt en Harrods binnengelopen. Achteraf gezien was het belachelijk geweest, maar Suzan herinnerde zich nog heel goed hoe haar hart in haar keel had gebonsd.
Het was niet al te druk, maar druk genoeg. Hier en daar zwierven wat klanten over de diverse afdelingen, het personeel had er verveeld bij gestaan. Het zou wel bijna het einde van hun dienst zijn geweest, Suzan had een aantal van hen er op betrapt dat ze steels naar de klok tuurden.
Ze had wat door het warenhuis gedwaald, en pas bij de cosmetica had ze de moed gehad om haar plannetje uit te voeren. Ze had een lippenstift getest. De winkeldames hadden verveeld hun blikken over haar heen laten glijden maar besteedden verder geen aandacht aan haar. De lippenstift die ze getest had, zette ze terug – maar een ander exemplaar liet ze in haar tasje glijden.
Toen ze een paar minuten later de winkel was uitgelopen, was haar hart zo tekeer gegaan dat ze bang was dat haar hoofd zou exploderen. Pas toen ze weer veilig in de metro zat, durfde ze weer op te kijken.
Eigenlijk was het belachelijk geweest: Suzan had een prima salaris, en ze zou alle lippenstiften die daar uitgestald waren zonder problemen hebben kunnen kopen. Maar het gaf haar een enorme kick dat ze gewoon gepakt had wat ze wilde hebben. En nu was het van haar, ze was er gewoon mee weggelopen.

Later had ze het Paul verteld, en die had hartelijk gelachen. Hij vertelde van de eerste keer dan hij wat stal, en gaf haar wat tips. Hij moest elke keer weer lachen als hij er over begon, maar Suzan had gemerkt dat zijn tips inderdaad uitstekend advies waren. Steeds vaker had ze spullen uit winkels meegenomen. Eerst alleen maar winkels waar ze anders toch nooit kwam, maar daarna ook uit de zaken waar ze bijvoorbeeld haar kleren kocht. Het ging allemaal zo makkelijk: beetje rondkijken, wat vastpakken, terugzetten, paar keer herhalen, en dan het in de tas laten glijden. Als het personeel argwaan kreeg, dan kocht ze gewoon iets, en dan was men weer tevreden – dat ze nog drie dingen in haar tas had die niet afgerekend waren, dat had niemand door.

Paul had heel bezorgd gereageerd toen ze haar plundertochten aan hem opbiechtte. Hij begon een heel verhaal over hoe ze het zich niet kon veroorloven om gepakt te worden, ze zou haar baan kwijt raken, ze zou nergens meer aan de bak komen als advocaat, ze zou haar appartement niet meer kunnen betalen en op straat belanden. Maar toen ze hem vertelde dat ze nog nooit gepakt was, toen keek hij haar met een mengeling van achterdocht en bewondering aan.
Het was dezelfde soort blik geweest als die van de advocaat van de tegenpartij, als ze hem met haar slotpleidooi schaakmat had gezet. Die zoete smaak van de overwinning als ze anderen kon aftroeven, als ze dingen kon doen die zij niet achter haar gezocht hadden. En nu wist ze dat ze Paul ook versteld had doen staan, dat ze voor hem nu meer was dan de advocate waar hij zo leuk mee kon kletsen.

Toen hij een paar weken later haar vroeg om mee te werken aan zijn grote project, had ze meteen ‘ja’ gezegd. Ze was nu definitief Paul’s wereld binnen getreden, hij vond haar goed genoeg om te vragen voor een klus!
Die avond was ze naar de kroeg gegaan om het te vieren en had ze zich vol laten lopen. Ze was behoorlijk dronken toen ze met een jongen mee naar huis was gegaan (John heette hij, ofzo). Ze had zich de hele nacht aangenaam laten bezighouden. ‘s Ochtends, terwijl hij nog sliep, was ze weer vertrokken, zonder een bericht achter te laten. De koude ochtend-lucht had haar wat ontnuchterd, maar de hele dag was ze nog zweverig van het gevoel dat ze kreeg als ze dacht aan de komende kraak.

Does this convey Suzan's gradual descent into a criminal lifestyle? Discuss.
Subscribe

  • D&D cartoon narrated as an actual session

    Remember the old Dungeons & Dragons cartoon? I remember playing in Rolemaster campaigns that were just about as cheesy as that cartoon... So when…

  • Cat Rescue!

    This is very, very cool.

  • Shared for truth

    In my case, that's Sunday (second D&D group), Tuesday (The One Ring via Google Hangout), Wednesday (my Streamdales campaign), Thursday (Ars Magica)…

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 3 comments