Hein (fub) wrote,
Hein
fub

  • Mood:

Wrinting course: Style

The last lesson of the writing course was very cool and interesting. we talked about style: it's amazing how widely the styles of the people at the course differ. Somehow, we've all found a certain 'voice' that we use for writing. I hadn't really looked at my own writing in that light yet, and it certainly was very instructive to do so.
We had to select a fragment (about a paragraph's length) from our previous homework, and look at it critically. I think I write:

  • Very action-oriented. I mainly describe what the characters do;
  • 'External' writing: we look from the outside to the characters, therefore:
    • Very little characterisation;
    • Character motivations aren't always clear or believable.
  • A few visual images are vividly described.

So yeah, I know where my weak spots are... I think this is because of my year-long career as a gamemaster; as a gamemaster I have to concentrate on the story itself and the action, for the rest I merely have to react to what the players do. I am trained in coming up with stories, but not with describing the internal viewpoint of characters. I will have to work on that.

Next, we had to pass on this fragment to someone else, who had to analyse it: types of sentences, rythm, stuff like that. Then we had to write a fragment ourselves, imitating the other person's style.
The person writing in my style nailed it down exactly. Unfortunately, I don't have the fragment -- I will email her to ask if she wants to send it to me, and I'll post it here. All the others thought it was definately something I could have written. They classified my style as follows:
  • it's almost always about 'other realities';
  • very high speed: things happen very fast;
  • "there's always something technical";
  • lots of dialogue;
  • sentences aren't overly long, shorter and longer sentences are used intermittently;
  • not very descriptive;
  • to the point;
  • "creates a very characteristic atmosphere";
  • has a cynical undertone;
  • always has to do with SF, fantasy or mystical people -- and that's explained in a technical way.

So there you have it -- there are some positive points (at least, that's how I see it), but the others see pretty much the same weak points as I do. I was surprised at the 'speed': apparently things happen very fast in my prose, and one of the other people at the course complained about how she tended to 'overwrite' her stuff and wished she could gain a bit more 'speed'...

I have continued the story about Suzan, and here it is...

De metro was vol en druk. Overwerkers vermengden met vroege stappers, wat een kleurig schouwspel opleverde. Donkergrijze pakken tussen vlotte jasjes, mantelpakjes shouder aan schouders met kleurige blouses. Suzan leek tot de overwerkers te horen: op haar werk ging ze altijd keurig zakelijk gekleed. Dat moest ook wel, anders dan werd ze in het keiharde advocaten-wereldje niet serieus genomen. Om in de rechtzaal wat zekerder over te komen was ze ook begonnen met krachttraining en vechtsporten. Toen bleek dat ze aanleg voor dat soort fysieke activiteit had, had dat haar zelfvertrouwen enorm doen toenemen. En de mensen om haar heen bleken dat op te pikken: ze had steeds minder moeite om een plekje in de metro te vinden, en mensen botsten minder snel tegen haar op.

Bij het station Shepherd’s Bush stapte ze uit het rijtuig, zoals zoveel forensen. Suzan liet zich meevoeren door de drommen grijze pakken en keek pas weer op toen ze buiten het station stond. Het drukke verkeer trok aan haar voorbij, de frisse wind streek langs haar wang. Ze voelde hoe de stad om haar heen leefde, zijn eigen gang ging en geen aandacht aan haar schonk. Suzan grijnsde: haar negeren ging geheel op eigen risico. De stad leek zich veilig te voelen, met al haar politie, hekken en camera’s. Maar op Suzan was ze niet berekend.

Ze sloeg een straat in, op weg naar The Green, een bar waar veel buurtbewoners hun pints dronken. Er waren behoorlijk wat vaste klanten die altijd wel in de kroeg te vinden waren, en ze waren niet allemaal even zuiver op de graat. Naar één van hen, Paul Oakenwood, was Suzan nu op weg.
Ze had hem, jaren geleden, leren kennen tijdens haar werk. Hij had een kraak gezet, was gepakt, en had een advocaat nodig. In die tijd was ze nog jong en idealistisch geweest, en had ze veel pro deo werk gedaan. Paul had toen geen rode cent, en Suzan was hem toegewezen. Achter gesloten deuren had Paul haar verteld wat er gebeurd was (hij had inderdaad geprobeerd om bij een kunsthandel in te breken). De gedetailleerde informatie die hij had gegeven had ze kunnen gebruiken om (schijnbare) tegenstrijdigheden in het relaas van de politie bloot te leggen en zo een vrijspraak te forceren.
Ze had hem daarna nog regelmatig gezien, hij kwam zo af en toe langs om een praatje te maken. Suzan had eerst nog het idee gehad dat ze hem op het rechte pad zou kunnen houden, maar ze werd steeds meer gefascineerd door zijn verhalen over de inbraken die hij zo goed voorbereidde, de kunstschatten die hij buitmaakte en de helers waar hij de buit kwijt kon. Uiteindelijk hadden zijn bezoeken precies het omgekeerde effect gehad: zij was van het rechte pad afgedwaald, en ze was ingegaan op zijn uitnodiging om eens langs te komen om over ‘zaken’ te praten.

Paul had een ambitieus plan. ‘De kraak van de eeuw’, noemde hij het. En hij had een groep ambitieuze specialisten om zich heen verzameld om het plan ten uitvoer te brengen. Hij had alleen nog iemand met spieren nodig, voor het geval de zaken uit de hand zouden lopen. En dat was zij geworden.

Ze liep de Green in, knikte naar het barpersoneel en liep door naar achteren, waar Paul zoals gewoonlijk zat. Paul was gekleed in een spijkerbroek en een slordige trui – eigenlijk zag hij er helemaal niet uit als een boef, maar meer als een warrige student of misschien als een verstrooide boekhouder bij een bedrijf zonder kledingvoorschriften. Hij stond op om haar te begroeten.
‘Dag Suzan! Leuk je weer eens te zien!’ Paul deed alsof er niks aan de hand was, en gaf haar een lichte kus op haar wang. Voor argeloze toeschouwers moet het hebben geleken op een toevallige ontmoeting tussen vrienden die elkaar een tijdje niet hadden gezien. Paul nam haar mee naar een afgelegen hoekje van de pub, naar een tafeltje dat in de alkoof was neergezet.

Suzan vertelde hem wat er gebeurd was. Paul onderbrak haar niet.

I asked the others whether they thought Suzan's motivations were clear, understandable and believable. Someone said that, due to all the training, Suzan had begun to feel invulnerable, like she could get away with anything. That is exactly as I had intended it: she feels powerful, and that makes her (over)confident and more likely to do as she pleases.
However, they also wanted to know exactly how Paul had convinced her to join him in his crimes. They want to know what made her cross that line. The teacher called that a 'golden scene' that I had to describe -- perhaps a flashback would be a good method.
So for next week, I'm going to work hard at making that flashback work, both from a storytelling as well as a descriptive viewpoint.

Wish me luck.
Subscribe

  • Gundam

    My love for the mecha anime genre is well-documented on this blog and elsewhere. And of course, Gundam is the granddaddy of the genre, such a huge…

  • Kakiage

    I’ve been on a manga-reading spree these days. It all started out with Dungeon Meshi, which merges my interest in RPGs and dungeon delving…

  • Anime movie introduction

    Two weeks back, a colleague wore a shirt with a text that also included ‘NEO-TOKYO’. I asked him if this was a reference to Akira, and…

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 8 comments