Hein (fub) wrote,
Hein
fub

  • Mood:

Writing Course

Last lesson, we focussed on dialogues. There was some theory behind dialogues, and we were given an exercise: we had to read aloud the lines of dialogue from a short piece of text. All the sentences were 'normal' sentences: stuff you could actually say.
We had to pick a postcard depicting two persons at a certain place and we gave eachother a conversation topic. We had to write a 'bare' dialogue: no descriptions, just what the persons say. In some cases it was very easy to keep track of who was saying what, in other cases it was much harder. Having a conflict of some sort makes it easier to distinguish the speakers.

Our homework was: Write a 'full' dialogue between the two persons on the postcard. One wants to leave (for a reason you have to invent). The other person wants to stay, and wants the first person to stay as well.
One of the postcards depicted a man and a woman kissing, but both were wearing medical cloths covering their mouths, which inspired me for this little piece of fiction:

Anne kijkt Paul diep in de ogen. 'Blijf toch hier! We zijn er allemaal toch? We gooien de sluis dicht en we vertrekken!' In de verte klinkt een gedempte explosie. Paul pakt Anne bij haar schouders en draait zijn hoofd in de richting van het geluid. Hij kijkt bezorgd en draait zich weer naar Anne toe.
'Nee Anne, dat kan ik niet. Dat weet je toch, nog niet iedereen is er!'
'Paul! Ga nou met ons mee! Hier is het veilig!'
'Ik zou willen dat ik met je mee kon gaan, Anne, echt waar. Maar ik moet terug!'
Anne maakt aanstalten om haar mondkapje af te doen om haar woorden kracht bij te zetten, maar Paul houdt haar tegen. 'Ben je nou helemaal gek? Er dwarrelt hier overal radioactief stof! Pas als de lucht in de capsule is geventileerd mag je dat kapje afdoen!'
Geïrriteert duwt zij hem van zich af. 'Het lijkt wel of je niet met me mee wil!'
'Anne, denk nou eens na! Natuurlijk wil ik met je mee, maar ik kan niet. Ik moet als laatste het schip verlaten, ik ben een RadCon!'
'RadCon, RadCon! Dat kan mij toch niks schelen! Ik hou van je! Wat moet ik nou zonder jou?' Een traan welt op in Anne's linkeroog.
'Anne, het komt heus wel goed, geloof me. Jullie vertrekken zo, en ik neem de rest van de bemanning mee in de andere capsule. Beneden op de planeet zien we elkaar weer. Bij allebei de capsules is dezelfde koers ingesteld..'
'Oh Paul, maar ik ben bang! Wat als er wat mis gaat?'
'Er gaat heus niks mis. Vertrouw me.'
Achter hen loopt een groepje van vijf mensen de capsule in. Ook zij hebben mondkapjes voor hun gezicht. Als zij Paul zien, knikken ze naar hem en lopen ze langzaam op hem af: alhoewel zijn advies noodzakelijk is, lijken ze beschroomd om zijn gesprek met Anne te onderbreken. Paul knikt hen toe, laat Anne los en gaat rechtop staan.
'Paul, kunnen we weg?', vraagt één van de mannen. Zijn overall en insignes verraden dat hij een technicus is. Precies de soort persoon die getrained is in het afkoppelen van de capsule.
Paul kijkt op zijn horloge. 'Nog een halve minuut, begin maar vast met de voorbereidingen.'
Anne begint nu echt te huilen. 'Je blijft dus hier? Je wilt niet met me mee?'
Weer pakt Paul haar bij de schouders en drukt haar tegen zich aan. Ook in zijn ogen glinsteren tranen. 'Anne, je weet toch dat ik niets liever zou willen dan bij jou blijven? Maar ik kan niet. Ik heb een taak te volbrengen.'
Anne heft haar betraande gezicht naar hem op. 'Beloof je me dat we elkaar weer zullen zien, beneden?'
Paul knikt ernstig. 'Dat beloof ik je. Ik pak de tweede capsule, en over een paar dagen zien we elkaar weer beneden, op de planeet.'
Hij drukt haar weer tegen zich aan en plant zijn mond op de hare. De mondkapjes zorgen voor een onhandige kus, maar gegeven de omstandigheden is dat het beste dat ze kunnen doen. Dan draait Paul zich resoluut om, loopt door de deur en knikt naar de technicus. Hij draait zich om en blijft Anne aankijken als de deur vóór hem dicht gaat. De capsule koppelt los, en Paul kijkt hem na: het ziet er zo vredig uit, een reddingscapsule die naar de planeet valt...
Paul zucht en trekt zijn beschermende pak aan. In de radioactieve hel van de machinekamer zijn ongetwijfeld nog overlevenden, die hij naar de tweede capsule aan de andere kant van het schip moet zien te krijgen.

Most of our writing exercises are pretty 'normal': stuff that could happen every day. No surprises, no new vistas to explore. So I wanted to inject some genre-fiction into this. As always, comments welcome.
Subscribe

  • Troubles restarting

    As ‘the troubles’ seem to be restarting (which anyone could have foreseen), I am thinking about my visit to Northern Ireland in 2015. I…

  • Things that happened this week

    A power interruption. We had gotten a letter from the company that manages the power lines that they’d be working on the infrastructure on…

  • Karen Sparck Jones, one of the greats

    If you’re on Twitter, you should follow the account OnThisDayShe, which highlights an (often overlooked) woman who helped shape our world.…

  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

  • 44 comments

  • Troubles restarting

    As ‘the troubles’ seem to be restarting (which anyone could have foreseen), I am thinking about my visit to Northern Ireland in 2015. I…

  • Things that happened this week

    A power interruption. We had gotten a letter from the company that manages the power lines that they’d be working on the infrastructure on…

  • Karen Sparck Jones, one of the greats

    If you’re on Twitter, you should follow the account OnThisDayShe, which highlights an (often overlooked) woman who helped shape our world.…